دی ماه امسال پنجاهمین سال‌گشت درگذشت نیما یوشیج، پدر شعر معاصر ایران و بنیان‌گذار جریان شعر نیمایی است. او ۶۴ سال زندگی کرد و حدود چهل سال از عمر پربارش را صرف سرودن شعر و بنیان نهادن پایه‌ها و ستونهای شعر نوین ایران کرد. در سال‌گشت درگذشتش، شعر کوتاه طنزآمیزی از او به نام "بوجهل من" که درباره‌ی مخالفان شعرش سروده، به دوستدارانش تقدیم می‌کنیم.

۲۴ بهمن ماه چهل و سومین سالگرد پیوستن فروغ فرخ‌زاد به ابدیت است. فروغ یکی از شاعران برجسته‌ی صاحب سبک در حوزه‌ی شعر نیمایی بود که با قدرت خلاقیت چشمگیرش، شعر نیمایی را در چند حوزه، از جمله نگرش زنانه- نگاه مدرن- نزدیکی به زبان محاوره- بیان صمیمانه- پرداختن به مسائل روز اجتماعی و شهری، گسترش و تکامل بخشید. ضمن گرامی‌داشت خاطره‌اش، شعر طنزآمیز "ای مرز پرگهر..." را در اینجا می‌خوانیم.

۱۹ بهمن چهاردهمین سالگرد آخرین سفر زنده‌یاد سیاوش کسرایی، و پیوستنش به ابدیت است. سراینده‌ی "آرش کمانگیر"، "باور" و "غزل برای درخت" جانش را در سروده‌هایش برای ما به یادگار گذاشت و خود به سرای جاودانگی رفت. او یکی از پیگیرترین شاعران نیمایی و یکی از برجسته‌ترین آن‌هاست. تلاش بی‌وقفه‌اش در راه معرفی نیما و شناساندن زیر و بم هنر شاعری او خدمتی ارجمند است که هرگز فراموش نخواهد شد. در سالگرد واپسین سفرش، با خوانش سه شعر طنزآمیز "چه بگویم؟"، "حکایت مردی که نه می‌گفت" و "کلیدها" از او یادش را گرامی می‌داریم.

آی آدمها که از فرط غم نان غرق اندوهید
یک نفر در خواب چارزانو نشسته بر سر سفره
یک نفر در خواب دارد می‌خورد لف لف چلو قیمه
قیمه‌اش اما چه آب زیپوست و بی‌مایه
خالی است از گوشت
...

روزی
خواهم آمد و بلایی سرتان خواهم آورد تماشایی و واویلایی، ای مردم!
تا کنید حظ و بگویید به هم ای وَالله!
مرد کور سر میدان حقیقت را هل خواهم داد
و فرو خواهم افکندش در چاه دروغ.
...

هان ای دروغ معجزه‌گر، ای گره‌گشا!
هان ای دروغ دلبر زیبا!
ای نازنین نگار فریبا!
لبریز از تو است دهانهای حیله‌گر
...

همه‌ی هستی من این کیف خالی و بی‌مایه‌ی باریکی‌ست
که دمادم ای پول!
نام زیبا و دلارای تو را در خود تکرارکنان
می‌کند زمزمه با حسرت
و به‌خوبی می‌داند
...

وقتی وارد آرایشگاه استاد سلمانی بدیهه‌سرا شدم دیدم استاد سلمانی نشسته روی صندلی مخصوص سر‌تراشی، کاغذ قلمی در دست دارد و در حالی‌که زیر لب زمزمه می‌کند، دارد چیزهایی روی کاغذ می‌نویسد. رفتم پشت سرش و سرم را بردم جلو و گوش تیز کردم تا بشنوم چی دارد با خودش زمزمه می‌کند. شنیدم که می‌گفت...

وقتی چند روز بعد قطعه‌ی " پیانو ... می شُپَنَد" را که آن روز استاد سلمانی بدیهه سرا برایم فی البداهه خوانده بود، توی یکی از سایت‌های ادبی دیدم و فهمیدم که ای دل غافل! سراینده‌ی این شاهکار ادبی نه استاد سلمانی بدیهه سرای من، بلکه شاعر اسم و رسم دار مشهوری‌ست با ریش پروفسوری و سری طاس‌تر از سر من...

چند روز پیش رفته بودم سلمانی برای خلوت کردن سر کم و بیش کچلم. سر استاد سلمانی شلوغ بود و سه چهار نفر پیش از من توی نوبت نشسته بودند. بنابراین می بایست مدتی می نشستم تا نوبتم می شد. نگاهی گذرا انداختم به مجله هایی که روی میز جلوم ولو بودند. چشمم افتاد به شماره مخصوص مجله ای که رویش نوشته بود: ویژه شعر امروز ایران. چون شاعری هستم عاشق دلخسته و سینه چاک شعر، با شوق و ذوق زیاد مجله را از روی میز برداشتم و لبریز از کنجکاوی شروع کردم به ورق زدن و خواندن مجله ...